بهار دلم

بهار م بی تو چون پاییز، زرد است  

دل تنهای من لبریز درد است

بدور از تابش دستان گرمت

دلم زندانی شبهای سرد است

نمی یابم ترا با این اسیری

دل آزاده ی من، شب نورد است

مکن پرواز، ای یگانه برگرد

بهارت، بندی پاییز زرد  است

شعر خواندنی

این شعر خواندنی

این عشق ماندنی

این لحظه های باتو بودن

                         سرودنی ست

این تیره روزگار

در پرده ی غبار دلم فرو گرفت

تنها به خنده

                  یا به شکر خنده های تو

گردو غبار از دل تنگم زدودنی ست

در روزگار هر که ندزدید مفت باخت

من نیز می ربایم

اما چه؟

          ــ بوسه،

                     بوسه از آن لب ربودنی ست

 دست مرا بگیرو عهد عشق بند

تنها تویی که بود ونبودت یگانه بود

غیر از تو، هر که بود

                     هر آنچه نمود 

                                     نیست

این شور بودنی

این لحظه های پر شور

این لحظه های ناب

این لحظه های با تو بودن

                               ــ سرودنی ست

یار خدایی

باز هم قلبی به پایم افتاد

باز هم چشمی به رویم خیره شد

باز هم در گیرو دار یک نبرد

عشق من بر قلب سردی چیره شد

بر دو چشمش دیده می دوزم به ناز

خود نمی دانم چه می جویم در او

عاشقی دیوانه می خواهم که زود

بگذرد از جاه و مال و آبرو

من صفای عشق می خواهم از او

تا فدا سازم وجود خویش را

او تنی می خواهد از من آتشین

تا بسوزاند در او تشویش را

آه از این دل، آه از این جام امید

عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

آه، ای خدای قادر بی همتا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو

آه ای خدا چگونه ترا گویم

کز جسم خویش خسته و بیزارم

هر شب بر آستان جلال تو

گویی امید جسم دگر دارم

راضی مشو که بنده ی ناچیزی

عاصی شود به غیر تو روی آرد

راضی مشو که سیل اشکش را

در پای جام باده فرو بارد

از تنگنای محبس تاریکی

از منجلاب تیره ی این دنیا

بانگ پر از نیاز مرا بشنو

آه، ای خدای قادر بی همتا

یا حسین

تو در نماز عشق چه خواندی؟ــ

                                     که سالهاست

خاکستر تو را باد سحر گاهان

هر جا که برد ، مردی زخاک روئید 

و نامت

        هنوز ورد زبانهاست

عروسک کوکی

با تنی چون سفره ی چرمین

با دو . . . درشت سخت

می توان در بستر یک مست، یک دیوانه، یک ولگرد

عصمت یک عشق را آلود

می توان در بازوان چیره ی یک مرد

ماده ای زیبا و سالم بود

می توان همچون عروسک های کوکی بود

با دوچشم شیشه ای دنیای خود را دید

می توان فریاد زد

با صدایی سخت کاذب، سخت بیگانه

(( دوست می دارم ))

می توان با هر فشار هرزه ی دستی

بی سبب فریاد کرد و گفت

(( آه، من بسیار خوشبختم ))

تولد پاییزی

شمارش معکوس

با تولد آغاز می شود

و قانون زمان

در آستانه ی مرگ می ایستد

من تنها آمده ام 

و تنها خواهم رفت

و در بیتوته ی این دو تنهایی

لحظه لحظه ی رویاهایم را

خلق می کنم

لحظه ها را قاب نتوان کرد

لحظه ها می میرند

لحظه ها را گرد نتوان آورد

لحظه ها را هیچ نتوان اندوخت

لحظه ها بوی فراموشی

لحظه ها بوی فرسودگی خا طره را میگیرند...

نیمرخ

سیمای تو آیینه ای بود

نه

زیبا تر از سیمای تو آیینه ای بود

روزی که با لبخند در آن خیره گشتی

آیینه ها را دوست می دارم

چون گاه گاهی خیره در آن است

چشمان مفتونت

گلواژه های عشق را هم

پاس می دارم

چون یادگاری از طلوع توست

.......

سکوت؛

آرامش بخش ترین

سکوت؛

هراس انگیز ترین

فریاد! فریاد!

از این آرامش هراس انگیز

ترس عشق

بیم آن ندارم که روزی عاشقت شوم

بیم آن ندارم که کسی تو را از من بگیرد

بیم آن دارم که روزی تو خود را از من بگیری

بیم آن دارم که شب در وجود تو طوفان کند

خورشید مهر تو را پنهان کن

و برگ های طلایی دوستی را بر خاک اندازد

تو خود را از من مگیر

تو در من زاده شدی، تو در من پدید آمدی

و با تو امید پدید آمد

تو بمن لبخند زدی و روزهای جهان بمن لبخند زدند

رنگین کمان لبخند تو از ازل تا ابد گشوده است

و آسمان در زیر طاق چشمان تو جاریست

صبح از لبان تو سر می زند

و خورشید از نگاه تو

تو در میان من و تقدیر دریچه ای:

دریچه ای به روشنی آفتاب و گشادگی آسمان

تو خود را از من مگیر

من در تو و با تو زاده شدم

بگذار که در تو و با تو بمیرم

 معشوق من

معشوق من

انسان ساده ایست

انسان ساده ای که من او را

در سرزمین شرم عجایب

چون آخرین نشانه ی یک مذهب شگفت

در لابلای بوته هایم پنهان نموده ام

او

پاک تر از برفهای قله الوند

و مهربانتر ازلطف نسیم ساکت شمال

در کوچه باغهای طراوت ست

او

باخلوص دوست می دارد

غمهای آدمی را

ذرات خاک را

غمهای پاک را

وزیبایی عجیب او

معیار تازه ایست

با غربت غریب فراوانش

 ــ مانند شعر من ــ